चंद्र नभीचा

दूर नभाच्या अंगणी,दिसे चांदवा गोल,

डोकावून पाहतसे ,धरणीचे कौतुक.

सांज आलीसे दाटून,पाखरे बैसली निवांत,

 कोण्या सज्जात रेंगाळे,दिवाळीची आठवण.

सारे धूसर धूसर,धरित्रीच्या अंगणात,

धूम्र लपेटून घेई,सारा आसमंत.

वाटे मंदावली नजर,भेटी आला दृष्टीदोष,

कोणी मजला द्यावा ,भल्या डॉक्टरचा फोन.

पॅथी कोणतीही असो,हवा मला उपचार,

नेत्राच्याही मागे मनुजा,वृत्तीचा आजार.

ठाऊक आहेत आम्हासी, किती तरी कीर्तीवंत,

भले कोणासी म्हणावे, एवढाच कूट प्रश्न.

पारदर्शिका:- पराग अभ्यंकर

शब्द:- डॉ सदानंद चावरे

१९-११-२०२१